ویتنام، ناشناخته اما دیدنی

ویتنام یکی از زیباترین کشورهای منطقه جنوب شرقی آسیا ست. از شمال با چین و لائوس، از غرب با کامبوج همسایه است و از شرق و جنوب به دریای شرق و اقیانوس آرام منتهی می‌شود. این کشور 86 میلیون نفر جمعیت با ۵۴ نوع نژاد گوناگون دارد. مذاهب بودیسم، مسیحیت ،کائو دائیسم و هوائیسم در ویتنام پیروانی دارند. البته اکثر مردم در این کشور پیرو بودیسم هستند.هم اکنون تعداد زیادی از معابد و کلیساها از جمله جاذبه های گردشگری برای جهانگردان به شمار می روند.

ویتنام کشوری است با هزاران سال تاریخ با شکوه و با پیروزیهای درخشانی که مردم ویتنام در مبارزاتشان بر علیه استعمارگران داشتند شاخص شده‌اند.انقلاب ویتنام در سال ۱۹۴۵ به پیروزی رسید و این کشور توانست در ۲ سپتامبر همان سال استقلال خود را بدست آورد که بعدها این تاریخ روز ملی این کشور نام گرفت. از آثار میراث فرهنگی این کشور می‌توان از شهر قدیمی و تاریخی «هوآ» نام برد که قدمتی بیش از ۲۰۰ سال دارد و توسط تاجران چینی و ژاپنی ساخته شده و آداب و رسوم و فرهنگ آنان همچنان در این شهر در کنار بناها و آثار معماری دیدنی که همچون گذشته نگاهداری شده، برجای مانده است. این شهر در مرکز کشور واقع است .ویتنام یک شهر ممنوعه هم دارد که از ویژگیهای جالب توجه و بی‌نظیر این شهر این است که موسیقی و رقص‌های سنتی متعلق به هر سلسله که تنها ویژه پادشاهان برگزار می‌شد نیز در این شهر اجرا می‌شود.پارک‌های ملی نیز از جمله دیدنیهای کشور ویتنام به شمار می آید.

فستیوال های بی نظیر

برپایی فستیوا‌ل های سنتی از دیگر جاذبه‌های این کشوراست. مراسمی سرشار از شادی، نشاط و رنگ با لباسهای سنتی که مردم را درهر سنی گردهم می آورد. این جشنواره‌ها و فستیوال‌ها که توسط ۵۴ نژاد گوناگون در هرگوشه ازکشور برگزار می شوند مقدمه خوبی است برای ورود بینندگان به دنیای منحصر بفرد رسوم و فرهنگ ویتنام و فرصتی برای هرویتنامی تا ریشه‌های خویش را به یادآورد و قدردانی خویش را از آنها که سبب اعتلای کشورش شده اند، قهرمانانی که زندگی‌شان را در راه کشورشان فداکرده‌اندو افراد مقدس نشان دهد.

فستیوال تت

از بزرگترین فستیوال‌ها می‌توان به «تعطیلات تِت» در آغاز سال نوی قمری شمسی، جشن پانزدهمین روز ماه جولای و فستیوال نیمه پائیز اشاره کرد.موضوع اصلی این فستیوال‌ها مذهبی است و شامل اجرای مراسم دعا و نیایش، اهدای نذورات ، روشن کردن عودهای خوشبو و شرکت در بازیهای گروهی است. مردم در نیمه شب پیش از روز فستیوال به نظافت و شست و شوی مجسمه‌های مقدس و مکان های برگزاری مراسم مقدس می پردازند آنگاه برنامه فردارا مشخص کرده و به تزئین محل می پردازند.

غــذا

ویتنام سرزمین غذاهای خوشمزه نیز هست که با طعم ها ی خاص این منطقه آماده می شوند. نوشیدنی متداول نیز دراین سرزمین معمولا از آب جوش با برگ چای، شکوفه، گل یا دانه گیاهان دارویی تهیه می شود.بومی‌های برخی از مناطق نیزنوشیدنی‌شان را با پختن برنج با آب تهیه می‌کند.

قسمت عمده سرزمین ویتنام با کوهستانها و جنگل های انبوه پوشیده شده است. کوهستانها 40 در صد ، تپه ماهور ها 40 درصد و زمین مسطح 20 در صد از مساحت کل این کشور را تشکیل می دهند . شمال ویتنام متشکل از دلتای مثلث شکل رود خانه ی سرخ به مساحت تقریبی 000، 3 کیلومتر مربع و کوهستان ها و فلات های مر تفع است. رشته کوه چونگ سون از شمال تا استان تبت چین امتداد می یابد مرز های غربی ویتنام با لا ئوس و کا مبوج را تشکیل داده و در دلتای مکونگ و شمال شهر هوچی مین ( سایگون ) خاتمه می یابد.

آب و هوای ویتنام در جنوب حاره ّ ای و در شمال موسمی با باران های دو گانه و موسمی است و میانگین رطوبت هوا در طول سال در این کشور 84 درصد است . ویتنام علیرغم واقع شدن در منطقه حارّ ه ای ، بسبب قرار گرفتن در عرض های جغرافیایی مختلف و همچنین بر خورداری از مناطق با ارتفاعات گو ناگون از آب و هوای مختلفی بر خوردار است . هانوی پایتخت ویتنام به شهر در یاچه ها نیز مشهور است و قریب به 50 دریاچه کوچک و بزرگ در نقاط مختلف این شهر وجود دارند . گسترش شهر نشینی و رشد ارزش زمین مورد نیاز برای ساخت و ساز تجاوز به حریم ایناین دریاچه ها را شدت بخشیده است بنحوی که در دهه های اخیر تعدادی از در یاچه های شهر هانوی محو شده اند .

پایتخت و شهر های مهم

شهر هانوی پایتخت ویتنام در شمال کشور و در کنار روخانه سرخ واقع شده است . مقاما ت ویتنامی مدعی هستند هانوی شهری قدیمی و بر خوردار از سابقه 1000 ساله است. هانوی مرکز اداری ویتنام بوده وزارتخانه ها و مرکزیت سایر نهادهای حکومتی در این شهر استقرار یافته اند اما از حیث اقتصادی و تجاری در رده دوم بعد از شهر هوچی مین قرار دارد جمعیت هانوی در سال 2009 حدود 3145300 میلیون نفر بر آورد شده است . دومین شهر مهم ویتنام هوشی مین در جنوب این کشور واقع است . تا پیش از سال 1975 میلادی و سقوط حکومت جنوب ، سایگون پایتخت حکومت جمهوری ویتنام بوده که با وحدت دو ویتنام و حاکمیت کمونیستی بر سراسر کشور ، سایگون به احترام هوشی مین رهبر فقید ویتانم تغییر نام یافت اما مردم ساکن در جنوب هنوز از این شهر با نام سایگون یاد می کنند ضمن آنکه بخش مرکزی شهر هوشی مین نیز کماکان سایگون نامیده می شود سایگون مرکز فعالیت های تجاری و اقتصادی ویتنام است و از دیر زمان بخش اعظم فعالیت های تجاری را معطوف بخود ساخته بوده است .

واحد پول:

پول رایج در ویتنام دونگ (Dong) می باشد که اختصار آن VND است.

نرخ پول و برابری با دلار آمریکا 3/19548 دونگ = 1 دلار آمریکا

عضویت در پیمانهای اقتصادی و نهادهای بین‌المللی :

اتحادیه كشورهای جنوب شرقی آسیا ASEAN ، پاسفیک، اوپک، بانک جهانی، بهداشت جهانی، سازمان جهانی تجارت WTO ، سازمان جهانی كشاورزی FAO ، سازمان بهداشت جهانی، صندوق بین المللی پول IMF ، مجمع اقتصادی آسیا APEC ، عضو موقت شورای امنیت ، اتحادیه ملل آسیا و اروپا ASEM ، كشورهای گروه VV و جنبش غیر متعهدها. ویتنام علاوه بر اعضاء آسه آن با كشورهای چین، كره جنوبی آمریكا، شیلی، استرالیا، ژاپن دارای موافقتنامه تجارت آزاد می باشد. ویتنام با 68 كشور جهان موافقتنامه تشویق و حمایت از سرمایه گذاری مشترك امضاء نموده است.

زبان وخط

زبان ویتنامی عضوی از خانواده ی زبان های آسترو – آسیایی است اما برخی زبان شنا سان معتقدند زبان ویتنامی با وجود برخی شباهت ها به چینی و دیگر گویش های رایج در آسیای جنوب شرقی زبانی تقریبا منحصر به فرد است . زبان ویتنامی هم مانند چینی زبانی صوتی و آهنگی است و تناوب اصوات بعوض تکلم لغات مفهوم و معنی را القاء می نماید لکن از حیث صرف و نحو ، زبان ویتنامی شباهت زیادی به خمر ، زبان رسمی کشور کامبوج دارد. جدایی از زبان ویتنامی ، زبان های چینی ، خمر ، چم و دیگر زبان های محلی و خاص اقلیت های قومی و نژادی در ویتنام رایج می باشند .

شناخت مردم

سعی کنید که چند جمله به زبان محلی یاد بگیرید. همچنین چیزهایی از تاریخ و پیشرفت های اقتصادی که اخیرا حاصل شده، بیاموزید. ابراز این توجهات به کشور و فرهنگ طرف مقابل، به عنوان نشان دهنده ی حساسیت شما به فرهنگ و همچنین نزاکت شما است.

برای همه وقت هایی كه مرا به خنده واداشتی.

برای همه وقت هایی كه به حرف هایم گوش دادی.

برای همه وقت هایی كه به من جرات و شهامت دادی.

برای همه وقت هایی كه خواستی در كنارم باشی.

برای همه وقت هایی كه به من اعتماد كردی.

برای همه وقت هایی كه مرا تحسین كردی.

برای همه وقت هایی كه باعث راحتی و آسایش من بودی.

برای وقتی كه گفتی "دوستت دارم" !

برای همه وقت هایی كه در فكر من بودی.

برای همه وقت هایی كه برایم شادی آوردی.

برای همه وقت هایی كه به تو احتیاج داشتم و تو با من بودی.

برای همه وقت هایی كه دلتنگم بودی.

برای همه وقت هایی كه به من دلداری دادی.

به خاطر همه ی این ها هیچ وقت فراموش نكن كه :

لبخند من به تو یعنی " عاشقانه دوستت می دارم "

آغوش من همیشه برای تو باز است.

همیشه برای گوش دادن به حرفهایت آمادگی دارم.

همیشه پشتیبانت هستم.

فقط كافی است چیزی از من بخواهی , بلافاصله از آن تو خواهد شد.

من كاملا به تو اطمینان دارم و تو امین من هستی.

در دنیا تو از هركسی برایم مهم تر هستی.

همیشه دوستت دارم چه به زبان بیاورم چه نیاورم.

تو همیشه برای من شادی می آوری به خصوص وقتی كه لبخند بر لب داری.

ستاره های فرصت طلب سیاهی نبودنت را چه بد بینانه چشمک می زنند طلـــــــــــــــوع کن! همین امـــــ شـــ ب که چشمانم به راه شیر ی ات چه خوش بینانه خشک شده اند

برای تر كردن لب‌های خشكم، یك جرعه آب كاف‍ی‌ست برای گرم كردن دستان سردم، یك جفت دستكش برای پاك كردن اشك‌هایم، یك دستمال و برای كشتن فریادم، یك بالش هیچ نیازی به تو نیست اما به من بگو وقتی كه نیستی با این نیاز به دوست داشتن چه كنم؟

درین تکرار بارانی دلم ... یک چتر

 می خواهد و خیابانی به درازای تنهائیم که بغضم را زیر آن قدم بزنم شاید کسی بی چتر در انتهای خیابان دلش گرفته است

روزگاری بود و ما هم روزگاری داشتیم با همه بی اعتباری، اعتباری داشتیم روزها میرفت و ما از نشئهء سرشار عشق در نهفت سینه شوق وصل یاری داشتیم یار ساقی بود و ما در بزم شام افروز عشق هر شبی در خلوتی، بوس و کناری داشتیم با همه بیحالی از اندیشهء فردای خویش با می و میخانه عهد پایداری داشتیم گرچه ما در ناامیدی شهرهء شهریم، لیک روزگاری دیدهء امّیدواری داشتیم زندگی افسانهء تلخیست ، آری ای دریغ نیمه ای زین قصه چشم اشکباری داشتیم

مثل گیسویی که باد آن را پریشان می‌کند هر دلی را روزگاری عشق ویران می‌کند ناگهان می‌آید و در سینه می‌لرزد دلم هرچه جز یاد تو را با خاک یکسان می‌کند با من از این هم دلت بی‌اعتناتر خواست، باش! موج را برخورد صخره کِی پشیمان می‌کند؟ مثل مادر، عاشق از روز ازل حسرت‌کِش است هرکسی او را به زخمی تازه مهمان می‌کند اشک می‌فهمد غم ِ افتاده‌ای مثل مرا چشم تو از این خیانت‌ها فراوان می‌کند عاشقان در زندگی دنبال مرهم نیستند دردِ بی‌درمان‌شان را مرگ درمان می‌کند

تقسیم كردن دلتنگی هایم با تو ، چه زیبا خواهد بود اگر تو را هم دلتنگی هایی باشد از نوع من دلم می خواهد احساسم ، مهر سكوت لبانم را همان قدر احساس كنی كه گویی احساس توست

کودکی ها، شاد وخندان بازگرد

بازگرد ای خاطرات کودکی 

برسوار اسبهای چوبکی 

خاطرات کودکی زیباترند

یادگاران کهن ماناترند

درسهای سال اول ساده بود

آب را بابا به سارا داده بود

درس پند اموز روباه وخروس

روبه مکارو دزد وچاپلوس

کاکلی گنجشککی باهوش بود

 فیل نادانی برایش موش بود

باوجود سوزو سرمای شدید

ریز علی پیراهن از تن می درید

تا درون نیمکت جا می شدیم

ما پر از تصمیم کبری می شدیم

پاک کن هایی ز پاکی داشتیم

یک تراش سرخ لاکی داشت

کیفمان چفتی به رنگ زرد داشت

دوشمان از حلقه هایش درد داشت

گرمی دستانمان از آه بود

برگ دفتر ها به رنگ کاه بود

همکلاسی های درد ورنج وکار

بچه های جامه های وصله دار

بچه های دکه سیگار سرد

کودکان کوچک اما مرد مرد

کاش هرگز زنگ تفریحی نبود

 جمع بودن بود وتفریقی نبود

کاش میشد باز کوچک می شدیم

لااقل یک روز کودک می شدیم

یاد ان آموزگار ساده پوش

یاد آن گچها که بودش روی دوش

ای معلم نام و هم یادت بخیر

یاد درس آب وبابایت بخیر

ای دبستانی ترین احساس من

بازگرد این مشقها را خط بزن